Dış politika ve Güvenlik politikası

Avrupa Birliği Geri Gönderme Tüzüğü’nü yasalaştırma yolunda ilerlerken, Avustralya ve İtalya örnekleri ile AB–Türkiye mutabakatından çıkartılan derslerin yok sayılması mümkün değil. Ülke dışı gözaltı uygulamaları da dahil olmak üzere göç kontrolünü sınır ötesine taşıyan tedbirlerin yüksek maliyetli, hukuken tartışmalı ve insan hakları yönünden yıkıcı olduğu pek çok kez kanıtlandı. Üstelik üçüncü ülkelerle yapılan anlaşmalar çoğu zaman bağımlılık ilişkisi yaratırken, AB’nin yetki ve etki gücünü de azaltıyor.

AB kendi toprakları dışındaki göçü yönetmek için uzun süredir dışsallaştırma stratejisini uyguluyor. Peki bu politika Türkiye’nin göç yönetimi ile mülteci koruma rejimine nasıl etki ediyor? Partnerimiz Mülteci Hakları Merkezi, 7 Kasım tarihli panelde bu soruya yanıt aradı. 

Yunanistan bu yaz, Kuzey Afrika’dan deniz yoluyla gelenlerin sığınma başvurusunda bulunmasını yasaklamak gibi şaşırtıcı olmasa da radikal bir karar aldı. Konuyla ilgisiz bir kanun tasarısına eklenerek ve tüm muhalefete rağmen meclisten geçirilen değişiklikle, sığınma başvurusu hakkı üç ay askıya alınmakla kalmadı, kişilerin kayıt yapılmaksızın sınırdışı edilmelerine de karar verildi.

Bu analiz, İsrail ile İran arasında yaşanan 12 Gün Savaşı öncesi ve sonrasındaki bölgesel dinamikleri ele alıyor; savaşın Türkiye açısından yarattığı fırsatları ve zorlukları değerlendiriyor. Analizde, İran’ın zayıflamasının ardından Türkiye ile İsrail’in bölgesel stratejik dengede başlıca rakipler olarak öne çıktığı ileri sürülüyor. Bu rekabetin tırmanma riski taşıdığı başlıca alan ise Suriye olarak öne çıkıyor.

Suriye rejiminin 8 Aralık 2024’te düşmesi siyasi durumu önemli ölçüde değiştirmiş olsa da, Suriye’deki koşullar büyük ölçekli geri dönüşler için yetersiz ve güvensiz. Bu açıdan bakıldığında Türkiye’nin “git ve gör” ziyaret politikası, geçici koruma altındaki Suriyelilerin geri dönmeye karar vermeden önce durumu ilk elden değerlendirmelerine olanak tanıyor. 

AB’nin “ekonomik bir yarışmacı ve sistemik bir rakip olarak nitelendirdiği Çin, Türkiye için ise cazip bir ekonomik partner, yatırım kaynağı ve kalkınma modelini oluşturuyor. Ancak Çin’in Türkiye’den çok farklı kültürel, siyasi, coğrafi ve ekonomik koşulları ile büyüklüğü tam anlamıyla bir model olmasını engelliyor. 

Göç ve iltica konusu bir süredir AB gündeminin en üst sıralarında yer alıyor. Tartışmalar sorun çözmek ya da yer değiştirenlerin acılarını dindirmeyi değil, insanların Avrupa topraklarına ulaşmasını engellemeyi amaçlıyor. Bu tutum, ne kıtaya sığınmak isteyenler, ne de siyasi tartışmalar açısından faydalı.

Bretton Woods Konferansı’nın 80. yıldönümünde, değişen küresel gerçekleri ve yaşadığımız sorunları dikkate alarak, uluslararası ekonomi ve finans düzenine ilişkin ortak kuruluşlarla birlikte sekiz kritik alanda reform öneriyoruz.

Avrupa seçimlerinden sonra Avrupa Parlamentosu’nda (AP) demokratik ve Avrupa yanlısı güçler zayıfladı. Etkili bir AB için güvenilir çoğunluğu sağlayabilmek, çok daha sıkı bir işbirliği gerektiriyor.

Çin son yıllarda AKP’nin Uygur meselesine daha az dikkat çekiyor olmasından memnun olmakla birlikte Türkiye’yi halen güvenilir bir ortak olarak görmüyor.

Türkiye de dahil olmak üzere giderek artan sayıda devlet, büyük güç rekabetlerinin "arasında" konumlanıyor. Bu makale, son on yılda Çin Türkiye ilişkilerinin ekonomi politiğine odaklanıyor.

Türkiye günümüzde Çin ile ABD arasındaki “Yeni Soğuk Savaş”ın neresinde konumlanıyor?

Türkiye’nin güneyini ve Suriye’nin kuzeyini yerle bir eden 6 Şubat depremlerinin üzerinden bir yıl geçti. Deprem, 1.7 milyon Suriyeli ve çok sayıda diğer mültecinin de bulunduğu Türkiye’deki 9.1 milyondan fazla insanı doğrudan etkiledi. Dünyanın en fazla mülteciye ev sahipliği yapan ülkesi olmaya devam eden Türkiye’de bugün durum ne?

Silahlı çatışmalara katılan ve karmaşık bir jeopolitik ortamda güvenliğine ve egemenliğine yönelen konvansiyonel tehditlerle karşı karşıya olan Ermenistan’da, feminist bir dış politika önermek kaşların kalkmasına neden olacaktır.

Bu makale feminist dış politikayı eleştirel bir şekilde tartışmakta ve bu politikayı kapsamlı bir anlayışla Azerbaycan’ın dış politikasına ve Dağlık-Karabağ ihtilafına uygulamaktadır. Dış politikanın alternatif olarak yeniden düşünülmesi konusunu da ele alan makale, Azerbaycan’ın yakın bir gelecekte feminist bir dış politika izlemesinin beklenmediğini kabul etmektedir.

Bu makale toplumsal cinsiyet eşitliği kavramının, barışın sağlanması ve siyasi çıkmazlarda (ve şiddet içeren çatışmalarda) dönüşümün tetiklenmesi açısından hayati bir önem taşıdığını savunuyor. Feminist dış politikanın, günümüzün ikili ya da küresel çaptaki çok çeşitli krizlere yanıt vermede yetersiz kaldığı sıkça ileri sürülüyor

Yeni paradigmaya dayalı politika değişikliklerine katkıda bulunmayı amaçlayan bu makale, Rusya'nın Ukrayna'daki savaşı nedeniyle Berlin için siyasi önemi artan Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan'a yönelik Almanya politikasının nasıl feminist olabileceğini sorguluyor.

Dış politikada ya da barış sürecinde feminist bir yaklaşımın benimsenmesi genellikle yalnızca sürece katılan kadınların sayısının artırılması olarak algılanır. Eşit temsil önemli bir unsur olsa da tek unsur değildir. Dr. Pınar Sayan, bu makalede Ermenistan ve Türkiye arasındaki normalleşme sürecinde benimsenebilecek bazı feminist ilkeleri ele alıyor.

AB’nin komşuları arasında önemli bir ülke olan Türkiye, AB-Çin yeşil ilişkileriyle de yakından ilgili. Yenilenebilir enerji, AB-Çin rekabet-işbirliği ekseninin Türkiye'de nasıl şekillendiğinin merkezinde yer alırken, ülkenin makroekonomik ve siyasi dinamiklerinden de doğrudan etkileniyor.

İran’da, feminist dış politika, hem sivil nüfusun acısını hafifletmek için kısa vadeli müdahaleler, hem de devletin kendi vatandaşlarına yönelik yapısal şiddetiyle başa çıkmak üzere uzun vadeli bir yaklaşım gerektiriyor. Ayrıca baskıcı bağlamlarda çoğulcu ve demokratik sivil toplumun nasıl destekleneceğine dair daha temel bir soruya da yanıt vermesi gerekiyor.