Feminist dış politika

24 Kasım günü Orient-Institut Istanbul’da düzenlediğimiz panelde konuşmacılarımız Suriyeli kadınlardı. Kadınlar geçiş sürecindeki ülkede kadın haklarıyla ilgili duyulan endişeyi teslim etse de, açık bir mesaj da verdiler: “Bizler kurban değil, siyasi özneleriz.” 

Silahlı çatışmalara katılan ve karmaşık bir jeopolitik ortamda güvenliğine ve egemenliğine yönelen konvansiyonel tehditlerle karşı karşıya olan Ermenistan’da, feminist bir dış politika önermek kaşların kalkmasına neden olacaktır.

Bu makale feminist dış politikayı eleştirel bir şekilde tartışmakta ve bu politikayı kapsamlı bir anlayışla Azerbaycan’ın dış politikasına ve Dağlık-Karabağ ihtilafına uygulamaktadır. Dış politikanın alternatif olarak yeniden düşünülmesi konusunu da ele alan makale, Azerbaycan’ın yakın bir gelecekte feminist bir dış politika izlemesinin beklenmediğini kabul etmektedir.

Bu makale toplumsal cinsiyet eşitliği kavramının, barışın sağlanması ve siyasi çıkmazlarda (ve şiddet içeren çatışmalarda) dönüşümün tetiklenmesi açısından hayati bir önem taşıdığını savunuyor. Feminist dış politikanın, günümüzün ikili ya da küresel çaptaki çok çeşitli krizlere yanıt vermede yetersiz kaldığı sıkça ileri sürülüyor

Yeni paradigmaya dayalı politika değişikliklerine katkıda bulunmayı amaçlayan bu makale, Rusya'nın Ukrayna'daki savaşı nedeniyle Berlin için siyasi önemi artan Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan'a yönelik Almanya politikasının nasıl feminist olabileceğini sorguluyor.

Dış politikada ya da barış sürecinde feminist bir yaklaşımın benimsenmesi genellikle yalnızca sürece katılan kadınların sayısının artırılması olarak algılanır. Eşit temsil önemli bir unsur olsa da tek unsur değildir. Dr. Pınar Sayan, bu makalede Ermenistan ve Türkiye arasındaki normalleşme sürecinde benimsenebilecek bazı feminist ilkeleri ele alıyor.

İran’da, feminist dış politika, hem sivil nüfusun acısını hafifletmek için kısa vadeli müdahaleler, hem de devletin kendi vatandaşlarına yönelik yapısal şiddetiyle başa çıkmak üzere uzun vadeli bir yaklaşım gerektiriyor. Ayrıca baskıcı bağlamlarda çoğulcu ve demokratik sivil toplumun nasıl destekleneceğine dair daha temel bir soruya da yanıt vermesi gerekiyor.

Kriz dönemlerinde çatışmaların giderilmesinde sivil ve askeri yaklaşımları bir arada devreye sokmak ve insani güvenliği ulusal güvenlik stratejilerinin merkezine koymak özellikle önemli