Bazen gezegenin derisi olarak anılan toprak yüzlerce, hatta binlerce yılda oluşuyor; dolayısıyla insan zamanı ölçeğinde yenilenemez bir kaynak. İnsan yaşamının temelini oluşturuyor ve toprağın sağlığı yediğimiz yiyeceği, içtiğimiz suyu ve soluduğumuz havayı etkiliyor.

Sentetik gübreler iklime zarar veriyor, ne var ki endüstriyel tarım büyük ölçüde bunlara dayalı. Ayrıca yüksek gübre fiyatları gıda ürünlerinin de fiyatını artırıyor. Özellikle gıda krizinin borç krizleriyle üst üste bindiği Afrika ülkeleri zor durumda.

Avrupa Birliği Geri Gönderme Tüzüğü’nü yasalaştırma yolunda ilerlerken, Avustralya ve İtalya örnekleri ile AB–Türkiye mutabakatından çıkartılan derslerin yok sayılması mümkün değil. Ülke dışı gözaltı uygulamaları da dahil olmak üzere göç kontrolünü sınır ötesine taşıyan tedbirlerin yüksek maliyetli, hukuken tartışmalı ve insan hakları yönünden yıkıcı olduğu pek çok kez kanıtlandı. Üstelik üçüncü ülkelerle yapılan anlaşmalar çoğu zaman bağımlılık ilişkisi yaratırken, AB’nin yetki ve etki gücünü de azaltıyor.

Kasım 2025’te, Amazon’un kalbinde yer alan Belém şehri, küresel iklim tartışmalarının odak noktası haline geldi. Brezilya Devlet Başkanı tarafından “Gerçeklerin COP’u” olarak adlandırılan COP30, vaatlerden eyleme geçişi simgelemeyi ve iklim taahhütleri konusunda gerçek bir ilerleme sağlanmasına yönelik yüksek beklentileri karşılamayı amaçlıyordu.

Yaşamın kaynağı bildiğimiz, sadakatine türküler yaktığımız toprağımız, kritik bir kavşakta. Heinrich Böll Stiftung İstanbul Ofisi’nin konunun uzmanları ve bilimsel verilerle hazırladığı Toprak Atlası, Türkiye’de toprağın iklim değişikliği, konvansiyonel tarım, pestisitler, kirlilik, kentleşme ve kırsal alanın terki gibi pek çok yapısal sorun yüzünden büyük stres yaşadığını gösteriyor. Ancak ümit var.

Çölleşme en çok Afrika ve Asya ile ilişkilendirilse de buralarla sınırlı değil. Yoğun (intansif) tarım, iklim kriziyle birleşerek Avrupa’da da ciddi anlamda toprak bozulumuna ve çölleşmeye yol açıyor. Üstelik sadece Güney Avrupa değil, Macaristan ve Bulgaristan gibi ılıman ve nemli iklime sahip ülkeler bile durumdan etkileniyor.

Toprak bozulumu, tarımsal verimliliği, gıda güvenliğini ve ekosistem sağlığını tehdit eden önemli fakat büyük oranda görmezden gelinen küresel bir sorun. Dünya genelindeki toprakların yaklaşık üçte biri bozulmuş durumda ve bunların neredeyse yarısı Afrika’da.

Aşırı suni gübre kullanımı toprak için olduğu kadar, azotlu gübre söz konusu olduğunda iklim için de kötü. Üstelik pestisitler topraktaki faydalı organizmaları da tüketiyor. Fakat bu ürünler büyük şirketlere dev paralar kazandırıyor, onlar da hükümetleri etkileyip insan ve çevreyi koruyacak politika değişikliklerini engelliyor.

Toprak suyu süzer, karbonu saklar, hayatı taşır; bozulunca zincirleme kriz başlar. İnce üst toprak tabakası erozyonla kayboluyor ve geri getirmek uzun yıllar alacak. Tuzlanma ve sıkışma kökleri boğuyor. Bu kayıplar barajlara çamur, akarsulara kirlilik, havaya karbon olarak geri dönüyor.

Mevsimler değişiyor, yağmurun yeri ve zamanlaması, rüzgarın yönü değişiyor. Haritada renkler kayarken Akdeniz ve bozkır iklimi genişliyor, yangın mevsimi uzuyor. Tarlaların takvimi şaşıyor. Fındık, üzüm, kayısı ve zeytin eşikte, başta buğday olmak üzere bazı tahıllar sıkıntıda.