Mülteci & Göç Politikası

Avrupa Birliği Geri Gönderme Tüzüğü’nü yasalaştırma yolunda ilerlerken, Avustralya ve İtalya örnekleri ile AB–Türkiye mutabakatından çıkartılan derslerin yok sayılması mümkün değil. Ülke dışı gözaltı uygulamaları da dahil olmak üzere göç kontrolünü sınır ötesine taşıyan tedbirlerin yüksek maliyetli, hukuken tartışmalı ve insan hakları yönünden yıkıcı olduğu pek çok kez kanıtlandı. Üstelik üçüncü ülkelerle yapılan anlaşmalar çoğu zaman bağımlılık ilişkisi yaratırken, AB’nin yetki ve etki gücünü de azaltıyor.

24 Kasım günü Orient-Institut Istanbul’da düzenlediğimiz panelde konuşmacılarımız Suriyeli kadınlardı. Kadınlar geçiş sürecindeki ülkede kadın haklarıyla ilgili duyulan endişeyi teslim etse de, açık bir mesaj da verdiler: “Bizler kurban değil, siyasi özneleriz.” 

AB kendi toprakları dışındaki göçü yönetmek için uzun süredir dışsallaştırma stratejisini uyguluyor. Peki bu politika Türkiye’nin göç yönetimi ile mülteci koruma rejimine nasıl etki ediyor? Partnerimiz Mülteci Hakları Merkezi, 7 Kasım tarihli panelde bu soruya yanıt aradı. 

Yunanistan bu yaz, Kuzey Afrika’dan deniz yoluyla gelenlerin sığınma başvurusunda bulunmasını yasaklamak gibi şaşırtıcı olmasa da radikal bir karar aldı. Konuyla ilgisiz bir kanun tasarısına eklenerek ve tüm muhalefete rağmen meclisten geçirilen değişiklikle, sığınma başvurusu hakkı üç ay askıya alınmakla kalmadı, kişilerin kayıt yapılmaksızın sınırdışı edilmelerine de karar verildi.

Suriye rejiminin 8 Aralık 2024’te düşmesi siyasi durumu önemli ölçüde değiştirmiş olsa da, Suriye’deki koşullar büyük ölçekli geri dönüşler için yetersiz ve güvensiz. Bu açıdan bakıldığında Türkiye’nin “git ve gör” ziyaret politikası, geçici koruma altındaki Suriyelilerin geri dönmeye karar vermeden önce durumu ilk elden değerlendirmelerine olanak tanıyor. 

Avrupa Komisyonu, Mısır ile yeni bir anlaşma imzaladı. Bu anlaşmanın amaçlarından biri Avrupa’ya doğru olan göçü azaltmak. Fakat başarı şansı muhtemelen düşük olacak.

Yunanistan’daki Afgan kadın siyasi temsilciler sürgünde parlamento kurmak istiyorlar: bu onları ziyaret etmek ve destek sunmak için yeterli bir sebepti bana göre.

Tunus’ta demokratikleşmenin ilk on yılı göçmen haklarında bir gelişmeye yol açmadı. Otoriter Bin Ali rejiminden miras kalan kısıtlayıcı politikalara karşı girişimlerde bulunulmaya başlanmışken, yerli ve uluslararası güçler en sonunda liberal göçmen reformuna engel çıkarmaya başladılar.