Toprak bize bitmez tükenmez bir kaynak gibi görünür. Hep orada, ayaklarımızın altındadır; tarlaların, çayırların ve ağaçların altında… Toprağın üstünde yaşar, ondan beslenir, ama ona yeterli özeni göstermeyiz. Bazı şarap severler her toprağın kendine has bir kokusunun, tadının olduğunu söylerler. Peki, kaçımız bunun farkındayız? Akşam yemeği için masaya oturduğumuzda hangimizin aklına yiyeceklerimizin içinde yetiştiği toprak geliyor?

Bugün yarattığı sonuçlar üzerinden Türkiye’nin sığınmacılara ilişkin politikasını değerlendirmek gerekliliği açıkça ortaya çıkmaktadır. Türkiye’nin Suriye’de çatışmaların başlamasından itibaren çatışmalardan kaçan insanlara kapıları açmış olması gerekli ve yerinde bir karardır. Ancak sığınmacıların Türkiye’ye giriş anından itibaren bir dizi yanlış peş peşe yapılmıştır;...

1992’de, Özgür Gündem’in Diyarbakır temsilciliğine başlıyor. 1995’te şirketini (DİMER) tekrar canlandırıyor. Bölgedeki mermer yatağı potansiyelini iyi değerlendirerek iş dünyasında hızla ilerliyor. Özgür Gündem yıllarında, pek çok mesai arkadaşı devlet tarafından öldürülüyor. Raif Türk’ün hikâyesi Kürt hareketiyle Kürt sermayedarları arasındaki paradoksal ilişkiye iyi bir örnek.

Bugün, neoliberal sanat kurumları kendi alanına giren her unsuru soğurabilecek kültürel/sembolik sermaye birikimini arttırmaya devam ediyor. Fakat zorunlu yayılmacı mantığı nedeniyle kamusal alana ve yoksullaştırılmış kent mekânına sözde demokratik bir tavırla açıldığı her anda, toplumsal hakikate çarpmaya mahkûm.

1987 yılından başlayarak, Anayasa’nın farklı maddeleri 17 kez değiştirildi veya bunlara ekler yapıldı. Fakat, sanat özgürlüğü ile ilgili bu madde hükmünde herhangi bir değişiklik söz konusu olmadı. Demek ki, Anayasa’yı değiştirebilecek çoğunluğa erişmiş farklı siyasî koalisyonlar bakımından böyle bir değişikliği gerektirecek bir hukukî ihtiyaç doğmadı. Belki dolaylı olarak, bu hükmün korunmasında fayda olduğu bile düşünülmüş olabilir.

AKP’nin dünyanın çeşitli yerlerindeki Müslüman mağdurlara yardım etme eğiliminin, hükümet fonlarının cömertçe ve tek elden Esad rejiminin mağduru olan Sünni çoğunluğa verilmesinde etkili olduğu anlaşılıyor. Suriye’deki çatışmanın başlamasından bu yana, Türkiye çok sayıda Suriyeli mülteciye ev sahipliği yapıyor.

AKP-Gülen iktidarı kadınlar kadar gençlik alanına yönelik de özel çalıştı; dinci ve itaatkâr, muhafazakâr gençliğin oluşması en önemli hedefler arasındaydı. AKP iktidara geldiğinde 10 yaşında olanlar şu anda 22 yaşında. 12 yıl boyunca başbakanın inşa etmeye çalıştığı  insiyetçi, şovenist, militarist, homofobik, dinci, muhafazakâr ortamda şekillendiler.

AKP hükümeti ve Başbakan Erdoğan katılımcılığı bir “bela” ve devlet düşmanlığı olarak algılıyor. Bundan ötürü, toplumun internetteki faaliyetini (ayrıca MİT üzerinden diğer ekonomik ve özel faaliyetleri) tam da Orwell’in distopyasındaki gibi engellemeye çalışıyor.

Barış sürecinin konuşulduğu şu günlerde Kavar Kırsal Kalkınma Programı’ndaki deneyim  çok daha kıymetli. Süreç ilerledikçe, bölge kırsalından büyük şehirlerin varoşlarına göç edenlerin bir kısmı geri dönecek, Mahmur gibi kamplar boşalacak, dağdakiler inecek. Sayıları milyonları bulan bu insanlar evlerine dönecek.

‘90’larda, Kürt sermayedarlarının OHAL valileriyle, Ankara’daki bürokratlarla yakın ilişkiler kurduğunu görüyoruz. Devletle ilişki kurmazlarsa ayakta kalamazlardı. Kürtlerin sermayedarlara dair negatif algısının altında bu da yatıyor.