Türkiye'nin dış politikası

Abdullah Öcalan’ın tutuklanmasının yıldönümü olan 15 Şubat 2016’da büyük hoparlörlerle donatılmış ve geleneksel Kürt renklerine boyanmış bir minibüs, Suriye’den Türkiye sınırına gitti ve “Rojava” ve “Bakur” arasında yer alan, yani Kürdistan’ın batısını kuzey kısmından ayıran dikenli telin hemen önünde durdu. Kuzeye doğru çevrilmiş hoparlörlerden, bilhassa İmralı’da tutulan PKK lideri Abdullah Öcalan’ı övgüye boğan slogan ve türküler bangır bangır çaldı. Birkaç gün önce Türkiye, Suriye’nin Kürt bölgelerindeki gelişmeleri endişeyle izlediğini ve PYD’nin (Demokratik Birlik Partisi) askerî kanadı olan YPG’nin (Halk Koruma Birlikleri) Şam bölgesindeki eylemlerine seyirci kalmayacağını bir kez daha ifade etmişti. Ancak bu karşılıklı restleşmeler, nadiren göstermelik eylem ve ifadelerle kısıtlı kaldı. 

Rusya ile Türkiye arasındaki ilişkiler 2015’in 26 Kasım’ına kadar son derece parlaktı. Türkiye, Rusya’da telaffuzu dahi şeytana eşdeğer kabul edilen NATO’nun bir üyesi olsa da, önce başbakan ardından cumhurbaşkanı olan Erdoğan’ın yönetimi altındayken küresel Batı karşıtlığının bir parçası olarak görülmeye başlandı.    

Ermeni soykırımının 100. yılında tartışmalar doğal olarak I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı İmparatorluğu’nun müttefiki olan Almanya’ya da çevrildi. Almanya devletinin soykırımı resmen nasıl tanımlayacağı bir yana, Osmanlı ordusunda görev yapan Alman askerî yetkililerinin sorumluluğu da masaya bir nebze de olsa yatırıldı. Uzun yıllardır Türkiye’de yaşayan gazeteci Jürgen Gottschlich’in bu sene yayınlanan “Völkermord: Deutschlands Rolle bei der Vernichtung der Armenier” (Soykırıma Destek: Ermenilerin İmhasında Almanya’nın Rolü) adlı kitabı bu tartışmanın tetikleyici unsurlarındandı. Merve Erol'un Jürgen Gottschlich ile söyleşisi...

Türkiye’de Kürt meselesinin anlaşılma ve tartışılma biçimine ilişkin en ciddi sorunlardan biri, bu sorunun Türk ulus-devlet sınırları içerisine hapsedilerek ele alınıyor olmasıdır. Dünyadaki güncel silahlı çatışma süreçlerine bakıldığında, bu çatışmaların kaydadeğer bir bölümün sadece ülke içi gelişmelerden menkul olmaktan ziyade, bölgesel niteliğe sahip olduğu görülmektedir.

Barış ve Demokrasi Hareketi’nin kurucularından Mustafa Akıncı’nın Kuzey Kıbrıs’ta cumhurbaşkanı seçilmesi hem Türkiye-Kuzey Kıbrıs ilişkilerinde hem de Kıbrıs’ta uzlaşma doğrultusunda yeni bir dönemi başlattı.

“Türkiye, Somali’de istikrarın oluşmasını beklemeden yatırım yaptı. Diğerleri daha güvenli yerlere yatırım yaparken Türkiye Somali’nin gelişimi için fedakârlıklarda bulundu. Somali önemli gelişme kaydediyor. El Şebab’ın elindeki bazı yerlerde kontrolü alıyoruz. Eğer uluslararası kamuoyunun geri kalanıyla beraber Türkiye’nin cömert desteği olmasaydı, böyle bir gelişme kaydedemezdik.”